عمران^۲.۰

یک توضیح: قبل از هر چیز از همه‌ی کسانی که تو این چند هفته که از انتشار اولین نوشتم می‌گذره به اینجا سر زدن و پیگیر شدن تشکر می‌کنم و بابت تاخیری که پیش اومده واقعا شرمندم. باور بکنید منظور من از این نوشته توجیح تاخیر طولانی‌ام نیست و اصلا دوست ندارم همه‌ی کسایی رو که تو این مدت به من و وبلاگ‌ام علاقه نشون دادن، ناامید بکنم. راستش یک درگیری ذهنی بزرگ و کارهای مربوط به دانشگاه (از جمله سمینار کلاسیم که خوشبختانه بالاخره تموم شد) باعث شد که تو این مدت با وجود اینکه وقت آزاد کافی داشتم، تمرکز کافی برای نوشتن نداشته باشم. که البته امیدوارم بتونم خیلی زود از این حالت در بیام تا دیگه اینقدر شرمسار خوانندگان این وبلاگ نشم.

و اما ذکر اون چند تا نکته

اول این رو بگم که تجربه‌ی برنامه‌نویسی من تنها محدود به همون درس سه واحدیی می‌شه که معمولا تو همه‌ی رشته‌ها در دوره‌ی کارشناسی تدریس می‌شه و درواقع سواد برنامه‌نویسی من از همون if و while و loopها فراتر نمی‌ره. بنابر این دلم می‌خواد این رو بدونید که (همانطور که قبلا هم گفتم) من در حال یادگیری زبان برنامه نویسی جاوا هستم و بنابر این طبیعی که تو این مدت کم هیچ نمونه‌ی عملی نرم‌افزاری در دست نداشته باشم و یا این که قادر به پاسخگویی سوال‌های شما در این زمینه نباشم. و البته خوشحال خواهم شد اگر بتونم از راهنمایی‌های دوستان استفاده بکنم.

در پاسخ به این سوال که چرا جاوا رو برای یادگیری انتخاب کردم و چرا مثلا PHP، ASP و یا ++C نه؟ باید بگم که اولا زبان‌های برنامه‌نویسی مثل PHP (و بخصوص روبی) در واقع بیشتر برای پردازش داده‌ها توسعه داده شدن تا انجام کارهای محاسباتی که در مورد نرم‌افزارهای مهندسی شاهدشون هستیم یا بهتره بگم این گونه زبان‌های برنامه نویسی که عمدتا برای وب توسعه داده می‌شن Data Oriented هستن تا Computational Oriented. و خوشبختانه این امر در مورد زبان برنامه‌نویسی جاوا صدق نمی‌کنه (شاید یه این دلیل که این زبان اختصاصا برای وب توسعه داده نشده یا شاید دلیلش تاثیری باشه که این زبان از زبان‌هایی مثل ++C گرفته). و دوم این که با یک جستجوی ساده بین مقاله‌های مهندسی در ساینس دایرکت متوجه فراوانی مقاله‌های نوشته شده به زبان‌های جاوا خواهید شد که خوب این امر منابع زیادی رو برای یادگیری در اختیار من قرار می‌ده. و از دلایل دیگم برای انتخاب جاوا استقلال برنامه‌های نوشته شده با جاوا از پلتفورم -یا همون جمله‌ی تبلیغاتی معروف Write Once, Run Anywhere- هستش که فکر می‌کنم ایده‌های خوبی برای یه نرم‌افزار مهندسی براش داشته باشم (مگه یه دوربین نقشه برداری چی کم از ماشین رختشویی داره بخصوص اگه توانایی اجرای یه نرم‌افزار مبتنی بر وب رو هم بهش اضافه بکنیم)، فراموش نکنید که یکی از ایده‌هایی که در وب ۲.۰ مطرح می‌شه ارایه‌ی نرم‌افزارهایی که قابلیت اجرا از هر ابزار سخت‌افزاری رو داره (Tim O’Reilly’s Software Above the Level of a Single Device) از کامپیوترهای شخصی، تلفن‌های همراه و خودروها گرفته تا هر ابزاری که برای انجام آزمایش‌های صحرایی در مباحث مربوط به ژئومکانیک (گرایش تحصیلی من) مورد استفاده قرار می‌گیره، که باعث می‌شه جاوا رو حتی به زبان قدرت‌مندی مثل ++C هم ترجیح بدم. و از دلیل‌های دیگم در انتخاب جاوا کدباز بودن این زبان که علاوه بر این که باعث می‌شه ویرایش‌ها و کتابخانه‌های متعددی از آن در دسترس باشه، آینده‌ی این زبان برنامه‌نویسی رو به عنوان یک زبان قدرتمند تامین می‌کنه، هرچند شرکت سان مایکروسیستم کلیه‌ی خدماتش رو (مثل داونلود اپلت‌های جاوا) برای میهن عزیزمون بلاک کرده که خوب بخاطر اهمیت استراتژیکی که جاوا می‌تونه داشته باشه، جای تعجبی هم نداره.

و نکته‌ی دیگه این که من لاکپشتی‌ترین موجودی هستم که تاریخ به خودش دیده! (البته نه تا این حد غلیظ)، که باعث می‌شه همیشه از کارهام عقب بمونم و اساسا بی‌خوابی‌های شب امتحان، یا روزهایی که قراره فرداش گزارش‌کاری، سمیناری و یا پروژه‌ای تحویل بدم در زندگی من یک امر عادی. و بعید می‌دونم با این در واقع «انفجار ایده‌های نو» که امروزه در وب شاهدش هستیم بتونم راه بجایی ببرم! بنابر این خوشحال خواهم شد اگر بتونم تو این زمینه با کسی که هم رشته‌ای من هستش و البته به وب ۲.۰ و برنامه‌نویسی علاقه‌مند همکاری داشته باشم.